تعارف و احترام

بعضی وقتها احترام رو با تعارف اشتباه میگیریم . اگر قراره به همدیگه احترام بگذاریم نباید وقتی به هم نزدیکتر و صمیمی تر می شویم از احتراممون نسبت به هم کاسته بشه .
وقتی این اتفاق می افته نشون دهنده اینه که رابطمون با اطرافیان بیشتر برمبنای تعارف بوده تا احترام و در این صورته که این نوع روابط فاقد احساس خوشایندی هستش که براساس احترام واقعی بوجود میاد . برخوردهای مؤدبانه و محترمانه با دوستان اصلاً دست و پا گیر نیست و برخلاف نظر بعضی ، باعث ایجاد صمیمیت بیشتر هم میشه . کسانی که خود رو مقید به این چیزها نمی کنند و اصطلاح خودشون آدمهای راحتی هستند ، وضعیتشون مشخصه . اما کسانی که معتقدن مبادی آدابند ، نباید بعد از صمیمی شدن با دوستان از احترامشون نسبت به اونها کم کنند . مثلاً بلند نشدن من جلوی پای دوستی که از من بزرگتره با سلام نکردنم یا انجام بعضی شوخیها ، نشونه صمیمیت و رفاقت نیست .
یه چیزهایی بین آدمها هست که نباید به بهونه صمیمیت کمرنگ بشه . اوایل آشنایی به همکارمون میگیم : ببخشید آقای مهندس فلانی واستون زحمت نیست سر راهتون این نامه رو هم به منشی بدید؟ بعد از یک مدت که صمیمی تر شدیم همون درخواست با این لحن بیان میشه که : ممل! (مخفف محمد علی) جون ، داری میری اینم برسون .
اوایل آشنایی پسر در ماشین رو برای دختر باز میکنه یا جلوش سیگار نمیکشه یا ... ، اما وقتی با هم زندگی می کنند معمولاً شرایط تغییر میکنه . مثلاً آقا یا خانم وقتی میخواد بعنوان سوم شخص از زن یا شوهرش یاد کنه (این) یا (اون) خطابش میکنه ! { با مامانم و (این!) و خواهرش رفتیم سینما }
آدمهایی که ذاتاً محترمند و به دیگران احترام میگذارند با کسایی که احترام رو تعارف می کنند و نمایش میدن خیلی فرق دارند چون شیوه زندگیشون بر مبنای احترامه و از اون بعنوان ابزار استفاده نمیکنند